สัปดาห์เป็นสัปดาห์ที่ยุ่งยากใจของชั้น
ชั้นต้องส่งงานเขียนให้กับโปรเฟสเซอร์ก่อนวันศุกร์นี้
ซึ่งงานเขียนของชั้นยังไม่เป็นสัปปะรดเลย
ไม่มีอารมณ์จะเขียนต่อเล๊ย ...เขียนได้สองพันกว่าคำเอง
จาก 5000 คำ
ก็มันเป็น article หัวข้อใหม่ที่อาจารย์แกตั้งให้
อิชั้นก็เลยไปไม่เป็นเลยง่ะ ...ฮือ...
ทำไมแกไม่เอาของเก่าฟระ!
แต่อย่างไรแล้วชั้นเจือกสัญญากับแกแล้ว
ชั้นต้องเขียนให้เสร็จ แม้ว่ามันจะมั่วๆซั่วๆก็ตาม ฮือๆๆๆๆๆ
สู้ๆ สู้ว้อยยยยยยย
........................
วันศุกร์นี้ชั้นต้องไปซ้อมรับปริญญาที่แคมปัสเมนแลนด์ (ไปกะอิเดนนิส)
ตอนบ่ายๆอิป้ออิแม่ ปี้น้องหมู่เฮาจาวเหนือ จะมากันแล้วเน้อ ดีใจๆ
คงให้เคนจัง สามีสุดเลิฟไปรับหน้าต้อนรับสินะ
กว่าชั้นจะกลับมาก็คงปาไปบ่ายๆแล้ว
คิดถึงอิป้อ กับอิแม่จัง ไม่ได้เจอกันเป็นปีแล้วเน้อ
..................
วันเสาร์ รับปริญญา คงไปคนเดียวโดดๆ
ให้อิป้ออิแม่ และหมู่เฮาจาวเหนือไปแอ่วกัน
เพราะชั้นจ่ายค่ารถตู้นำเทียว วันละสี่พัน สี่วันหมดไป หมื่นหกเชียวนะ
งานนี้ต้องให้พวกเค้าเที่ยวให้ทั่วเกาะปีนังกันล่ะ
ไม่งั้นไม่คุ้มแน่ๆ
......
ช่วงเย็นวันเสาร์ นัดโปรเฟสเซอร์กับสามีแก
ร่วมรับประทานอาหารเย็นกันกับครอบครัวชั้น ที่ภัคตาคาร ของรีน่า
รวมกันแล้ว ยี่สิบชีวิต ยังไม่รู้ค่าอาหารนะเนี่ย ...งือ
ขอให้อิชั้นถูกหวยรางวัลที่ห้าก็พอ
จะได้มีตังค์ ปิ้กไปแอ่วเจียงฮายเน้อ
รับปริญญาคราวนี้หมดตูดเลยจริงๆฮ่ะ
สงสารอิเคนจังเรย นานทีปีหนนะคะที่รัก
แอร๊ยยยยยยย
ปล.วันนี้เพื่อน Sook โทรมาหาจากเกาหลีล่ะ ชั้นดีใจมากๆเลยน้ำตาคลอ
เพราะชั้นคิดถึง ชีมากๆ Sook เป็นเพื่อนที่ดีของชั้นและ เป็นเพื่อนที่จริงใจสุดๆ
ชั้นจะพยายามหางานทำและ เก็บเงินไปเที่ยวหาเพื่อนนะจ๊ะ
